Only in Lanka

Afgelopen september was ik, na vier jaar, weer in mijn thuisland Sri Lanka. Van tevoren had ik bedacht dat, naast lekker thuiskomen en genieten, ik ook wel wat van de uitvaartcultuur wilde zien. Rondom de grootste begraafplaats in Colombo, Borella Cemetery (waar mijn opa is gecremeerd), liggen verschillende zogeheten funeral houses of funeral parlours. Hier kunnen families terecht om een uitvaart te regelen, maar kan de overledene ook verzorgd worden en opgebaard liggen. Vaak heeft een funeral house ook een ruimte waar de dienst gehouden kan worden. Wordt de overledene gecremeerd, dan vertrekt de stoet, na de dienst, naar de begraafplaats die er tegenover ligt. Daar staat namelijk een gebouwtje waar de daadwerkelijke crematie plaatsvindt.

Mijn moeder en ik gingen een middagje naar Borella Cemetery. Ik weet het; het klinkt echt als het meest gezellige uitje dat je met je moeder gaat ondernemen als je in zo’n heerlijk land als Sri Lanka bent. Maar omdat mijn opa, haar vader, daar is gecremeerd 19 jaar geleden, wilde ik heel graag daar weer eens naar terug. Het grappige is, mensen dwalen daar gewoon rond over de begraafplaats. Nemen eten en drinken mee en gaan dan met de hele familie bij het graf van hun dierbare zitten. Dat vond ik wel iets moois hebben. Zo van; je bent nog steeds een deel van ons heden, niet alleen het verleden. Het zag er allemaal ook best gezellig uit, als je bedenkt dat je je op een begraafplaats bevindt. Enfin, we liepen zo tussen de graven, die schots en scheef stonden en waarvan de één netter onderhouden was dan de ander. De begraafplaats was echt enorm! En het crematiegebouwtje was best klein. Mijn moeder wist niet zeker of het nog hetzelfde was. Er ging niet gelijk een belletje rinkelen. Maar het was fijn om er even te zijn geweest, ondanks het feit dat ik toentertijd zes jaar oud was en weinig meekreeg van de crematie van mijn opa.

We lieten de begraafplaats achter ons en liepen langs de grote weg om een tuk-tuk aan te houden. Aan die grote weg lag Barney Raymond Funeral Directors. We liepen langs en op dat moment lag er iemand opgebaard en was er gelegenheid, voor wie het ook wilde, om afscheid te nemen. Dat zag ik namelijk aan het witte bordje dat midden op de stoep, aan de drukke weg, stond met daarop: The late Mrs. Jayakody. Het is dat we ergens anders naartoe gingen, maar anders was ik zeker even naar boven gegaan (de deur stond open en ik zag alleen een trap naar boven) om een kijkje te nemen.
In Nederland gaat zo’n condoleance er anders aan toe. Of althans, ik weet natuurlijk niet wat er daar boven gaande was, maar hier in ons koude kikkerlandje zul je niet zomaar een bordje aan de kant van de weg zien staan met daarop de naam van de overledene. Het is wat minder in your face. Want als iemand wordt opgebaard in het uitvaartcentrum, zul je toch echt naar binnen moeten waar de namen gewoon op een bordje bij de kamers staan. Niet allemaal al uitgestald bij de oprijlaan.

Toen mijn moeder en ik een stukje doorliepen, passeerden we een andere parlour: Jayaratne Funeral Directors. Daar zagen we dat werknemers bezig waren een ruimte in te richten voor een afscheid. Het was een soort van kleine hal die helemaal versierd was en waar rijen met plastic stoelen klaarstonden. Ook twee enorme slagtanden van een olifant stonden aan het einde van de hal opgesteld. Waarschijnlijk zou daar de kist komen te staan. Die kist bleek een deur verderop te staan. Gewoon bij een deur die ook wagenwijd openstond. Ik wreef mijn handjes eens lekker in elkaar, want dit gaf mij de gelegenheid om eens even te gluren. De medewerkers die erbij stonden vonden het ook allemaal best. Zij vonden ons juist wel interessant; zo’n Sri Lankaantje en een buitenlander op pad.

De kisten daar in Sri Lanka zijn trouwens prachtig. Of althans, de kisten die ik tot nu toe heb gezien. En heel anders dan de meeste kisten hier in Nederland. Alleen al die deurtjes bovenop en de manier waarop die gesloten kunnen worden vind ik heel leuk. Een soort van luiken die je open kan zetten.

img-20161209-wa0005img-20161209-wa0006

 

img-20161209-wa0007
Kistenopslag in Sri Lanka


Mijn moeder vertelde mij ook nog een verhaal van vroeger. Mijn broer en ik waren best jong en we zaten in de auto op weg naar het zuiden. Het was, zoals altijd, druk op de weg en op een gegeven moment moesten we wachten voor een stoplicht. Aan de kant van de weg zag mijn moeder een soort uitvaartwinkel met allemaal kisten in de etalage. Ze schrok enorm en leidde mijn broer en mij direct af. Wat bleek nou; in een van die kisten in de etalage, lag gewoon een overledene! Waarschijnlijk mocht diegene reclame liggen maken voor het bedrijf. Nee, geen idee wat er precies aan de hand was, maar het verhaal vind ik echt geweldig. Only in Lanka.

Weer even terug naar hier en nu. Het was wel echt heel erg leuk om eens rond te snuffelen en te kijken hoe het er een beetje in Sri Lanka aan toe gaat m.b.t de uitvaartbranche. Natuurlijk heb ik echt nog maar een super klein, mini gedeelte gezien en heb ik ook nog niet eens is mensen gesproken die in het wereldje werken. Dus de volgende keer dat ik weer naar mijn tweede thuis ga, wil ook echt wat meer tijd spenderen in de uitvaartwereld van Sri Lanka.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

One thought on “Only in Lanka

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s