And so, it begins

In 2010 begon ik vol goede moed en zin aan een opleiding bij de School voor Journalistiek in Tilburg. Mijn aandacht ging hier, tijdens mijn oriëntatie jaar op de middelbare school, al naar uit omdat het aangeschreven stond als een ‘brede studie’. Je kon dus, na de opleiding, veel kanten op en dat vond ik een prettige gedachte. Vooral omdat ik toen 17 was, geen flauw idee had over mijn toekomst en nog niet eens fatsoenlijk mijn huiswerk voor de volgende dag op orde kon krijgen. Laat staan dat ik ook maar enig idee had over wat ik wilde doen als ik later groot zou zijn. Het voelde ook nog best ver weg. Maar ineens was dat moment daar!

Samen met mijn vader ben ik wat open dagen af gegaan: journalistiek in Tilburg en Utrecht, Media en Entertainment Management in Rotterdam, een opleiding in Den Haag waarvan ik al ben vergeten welke het was en nog een paar andere opleiding verspreid over het land. Maar na die open dagen was ik nog steeds niet heel erg veel wijzer. Zo’n gevoel als dat een bruid heeft als ze dé jurk heeft gevonden, zo’n euforisch ‘JA DIT IS ’M’ moment, nou dat had ik niet bij de opleidingen. Ik neigde nog wel het meest naar journalistiek, maar kon ook niet echt beargumenteren waarom. Mijn vader vond het niet direct iets voor mij, ik was niet zo nieuwsgierig en totaal niet met het nieuws bezig. Ik dacht dat hij wel gelijk zou hebben. Toen kwam mijn moeder met de opleiding Social Work in Breda aanzetten. Ik was te laat voor de open dag/avond, maar de omschrijving van de studie klonk erg goed en leek mij wel wat. Een kennis van me had de opleiding een aantal jaren daarvoor gevolgd en was er ook erg enthousiast over. Mijn moeder vond me altijd wel een type voor de zorg, met ouderen werken en dat kon tijdens die opleiding ook gecombineerd worden met wat culturele aspecten. Het klonk best goed en ik volgde haar advies op.

Ik schreef me in voor de opleiding en werd ingeloot. Er was blijheid alom en ik had zin om te beginnen. Maar al snel sloeg die zin een beetje om. Ik zat toch niet echt op mijn plek, ondanks dat ik een heel erg gezellig en leuke klas had. Maar goed, daarvoor moet ik niet een opleiding doen. Na drie maanden besloot ik toch de stekker uit mijn Social Work carrière te trekken. Misschien vinden sommige dat wel erg snel, maar ik voelde het gewoon aan en ik ben nog steeds erg blij dat ik toen die keuze heb gemaakt.

Dat ik nog wel gewoon een studie wilde doen, daar was geen twijfel over mogelijk. Dat moest gewoon. Ik had nu wel alle tijd, zo’n zeven maanden, om te bedenken wat ik dan wilde doen. Dat nadenken combineerde ik met fulltime werken als afwasser. Best een prima tijd als ik daar nu op terug kijk.

Wat ik sowieso zeker wist, was dat ik niet alles van open dagen ging laten afhangen, ik wilde ook meelopen om een beter beeld te kunnen krijgen van een opleiding en zo ook meer de mogelijkheid zou hebben om met studenten te praten over wat ze allemaal wel niet uitspoken en leren, hoe de colleges zijn vormgegeven en wat voor opdrachten ze zoal krijgen.

Na een aantal meeloopdagen bij verschillende opleidingen te hebben gevolgd, besloot ik toch om me in te schrijven voor Journalistiek in Tilburg. Dat was, more or less, toch mijn allereerste keus.

Dat speelde zich vijf jaar geleden af. In al die jaren is er heel wat gebeurd. De opleiding journalistiek heeft mij veel gebracht. Zo ben ik een heel stuk minder verlegen geworden, ben ik niet bang om op mensen af te stappen en heb ik mijn eigen schrijfstijl ontwikkeld. Ook heb ik bij de leukste, en lekkerste, zender van Nederland stage mogen lopen (24Kitchen!) en heb ik zelfs tijdens mijn studieloopbaan met biggetjes mogen knuffelen! Dat ik daarna lekker stond te smullen van hun familieleden laat ik maar even achterwege. Kortom, de opleiding heeft me veel gebracht. En toch heb ik besloten dat ik, na het behalen van mijn Bachelor, niet als journalist door het leven wil gaan.

Deze studie koos ik zonder een echt eindstation voor ogen te hebben. Dat zou ik nog wel zien, de studie is breed genoeg dus er is vast wel iets voor mij. Ik heb mijn hele leven lang nooit echt een duidelijk iets gehad waarvan ik dacht, ja dat wil ik later! Maar om eerlijk te zijn, heb ik mezelf ook nooit echt als journalist gezien, of in ieder geval, niet in het werkveld na de studie. Wat blijkt nu? Mijn moeder had al die tijd geleden toch een soort van gelijk: de zorg ís wel iets voor mij, alleen heb ik het in de verkeerde hoek gezocht.

Nadat ik in 2014 veel te vroeg afscheid heb moeten nemen van mijn geweldige vader en na twee maanden ook nog eens van mijn lieve oma, begon ik na te denken over wat ik echt wil. Er was zoveel gebeurd in korte tijd, dat doet wel iets met een mens. Onze uitvaartonderneemster, Alexandra Markusse, was een echte steun. Geduldig, veel aandacht voor ons als gezin maar ook duidelijk in alle mogelijkheden die er zijn omtrent een uitvaart en een zo goed en mooi mogelijk afscheid creëren.

In de maanden na de dood van mijn vader en oma, ik was inmiddels uitgeschreven op school om alles te laten bezinken, kon ik dus even goed de tijd nemen om te bedenken hoe het hierna verder moet gaan. En hoe meer ik daar over ging nadenken, hoe meer ik me realiseerde wat ik wilde gaan doen.

Ik wil uitvaartondernemer worden.

En het voelt zo goed dat ik nu eindelijk weet wat ik wil gaan doen. In theorie een heel ander genre dan journalistiek, maar het heeft ook wel raakvlakken. Er komt een enorm hoeveelheid empathisch vermogen bij kijken, goede communicatieve vaardigheden, enig schrijftalent komt ook wel goed van pas en kennis over de Nederlandse taal is ook niet uit den boze. Maar voor de rest heb ik nul ervaring in deze sector. Daarom zijn de eerste stappen jegens meer ervaring opdoen al gezet, namelijk; vrijwilliger worden bij Yarden.

Waarom ik uitvaartondernemer wil worden? Ik vind dat de dood niet op de achtergrond mag treden. Leven en dood gaan hand in hand en daar moet aandacht aan geschonken worden. Een uitvaart mag best erg mooi zijn, het mag ook soms een feestje zijn, je viert immers het leven van een dierbare en gedenkt hem. Wij hadden erg veel steun aan Alexandra en ik wil dat later ook zijn. Vooral onder mijn generatie komt de dood niet vaak ter sprake, wat iemands wensen zijn bijvoorbeeld, maar wordt er thuis met ouders ook weinig over gesproken. Er hoeft niet gelijk een vervelende, verdrietige lading aan vast te zitten, het is goed om die dingen eens door te spreken. Ik hoop dat ik daar misschien wat in kan gaan betekenen later. Buitenlandse crematies/begrafenissen trekken ook erg mijn aandacht. Wie weet specialiseer ik me wel daarin. Voor nu heb ik in ieder geval erg veel rust en erg veel zin om te gaan leren, en ontdekken wat dit mooie, dankbare vak mij allemaal te bieden heeft. Maar eerst moet ik nog een heel belangrijk onderdeel afronden, als journalist zijnde; mijn studie journalistiek. Ik zet mijn beste beentje voor en hoop dat ik snel dat papiertje in mijn zak heb!

‘None of us get out of life alive.’
– Jake Bailey  

Deze afstudeerblog wijd ik aan de uitvaartsector, maar ook aan de dood en rouw. Ook kunnen jullie mij, via deze weg, volgen in de switch die ik ga maken van student journalistiek naar uitvaartondernemer.

Advertisements

2 thoughts on “And so, it begins

  1. Hoi Najoni, ik heb je verhaal gelezen…. Mooie keuze….alleen toch nog eerst even afstuderen en daarin staat ‘journalist ‘ zijn nog wel even centraal. Ben benieuwd welke stappen je gaat zetten…. Al antwoord van Harmen gehad? Gr. Ellen

    Verstuurd vanaf mijn iPad

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s